REYMONTÓWKA LII Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Reymonta
Warszawa 01-882 ul.Żeromskiego 81

Konto Rady Rodziców: Santander Bank Polska S.A. Nr rachunku: 15 1500 2022 1220 2000 4599 0000 Zespół Szkół nr 18 ul. Żeromskiego 81 01-882 Warszawa
Z dopiskiem: darowizna na radę rodziców- imię i nazwisko ucznia, klasa.



Władysław Stanisław Reymont

Reymont Władysław Stanisław, właściwie Stanisław Władysław Rejment (1867-1925), polski prozaik, laureat Nagrody Nobla 1924. Syn wiejskiego organisty, od 1880 w Warszawie, gdzie był m.in. uczniem krawieckim, 1884 wyzwolonym na czeladnika. Najprawdopodobniej ukończył jedynie 3 klasy Warszawskiej Szkoły Niedzielno-Rzemieślniczej.

Do 1887 występował w wędrownych trupach aktorskich. Od 1888 robotnik kolejowy, w 1891 zaangażował się do Towarzystwa Dramatycznego w Piotrkowie, występował także w teatrze amatorskim w Skierniewicach. Od 1893 osiadł w Warszawie, zajmując się pracą dziennikarską i twórczością literacką.
W latach 1895-1897 wiele podróżował (m.in.: Berlin, Bruksela, Paryż, Londyn). 1890 przeżył katastrofę kolejową pod Warszawą, za co otrzymał wysokie odszkodowanie, które pomogło mu w materialnej stabilizacji.
W okresie I Wojny Światowej był członkiem patriotycznych komitetów społeczno - obywatelskich. 1919-1920 gościł dwukrotnie w środowiskach polonijnych w USA. Interesował się nowościami techniczno-cywilizacyjnymi, m.in. był współtwórcą jednej z pierwszych w Polsce spółdzielni kinematograficznej.

Od 1882 pisywał wiersze, poświęcone głównie doli ucznia krawieckiego. Debiutował 1892 jako dziennikarz w warszawskim Głosie i jako nowelista w krakowskiej Myśli opowiadaniem "Wigilia Bożego Narodzenia". Do 1894 napisał serię cieszących się uznaniem opowiadań, m.in. "Zawierucha", "Na bruku", zarówno z życia wsi, jak i miasta, ujmując się za ludźmi gnębionymi przez niesprawiedliwość społeczną.

Nakreślił interesująco życie świata aktorskiego w cyklu utworów, m.in. w powieści "Komediantka" (1895 w Kurierze Codziennym, 1896 wydanie książkowe), także częściowo w "Fermentach" (1896 w Bibliotece Warszawskiej, wydanie książkowe 1897).

Pomiędzy rokiem 1895 a 1899 Reymont pisał swoją wielką dwutomową powieść "Ziemia obiecana" (wydana 1899, adaptacje filmowe: A. Hertza i Z. Gniazdowskiego, 1927 oraz A. Wajdy, 1975), tworząc wizję okrutnego kapitalistycznego miasta-molocha (pierwowzorem była Łódź).

Wiele opowiadań poświęcił wydarzeniom rewolucyjnym, np. "Ave Patria" (1907), przestrzegając przed ich skutkami, choć opowiadał się za walką o niepodległość. W trylogii historycznej "Rok 1794" (1913-1918) ukazał ostatni okres istnienia Polski przedrozbiorowej.

Za arcydzieło Reymonta uważana jest epicka powieść "Chłopi" (wydanie książkowe tom 1-4, 1904-1909), za którą otrzymał Nagrodę Nobla. Mniejsze znaczenie mają w jego twórczości utwory pisane pod koniec życia, np. "Bunt" (1924), uznanie badaczy współczesnych budzi natomiast szkic powieściowy "Marzyciel" (1908), napisany pod wpływem twórczości F. M. Dostojewskiego.


:: Reymontowka.wer.pl (c)::